GAZETA E LONDRES – “Atletet e pabindura.”
Përrallë nga 8 vjeçarja Aria Kaloçi, klasa e I-rë
Kjo ja vlen më shumë se treçereku i deputetëve tanë.
Një ditë Sara shkoi të vishte këpucët për në shkollë, por ato nuk i’u bindën me një zë, “Sara kujdes me ne”, ja kthyen atletet.
Sara i dëgjoi dhe tha, – po pse, si mund të flisni ju? Unë nuk kam atlete të gjalla, u tha Sara.
Atletet i përgjigjen, po gjithçka në jetë mund të flasi, por mund të flasi me zë të ulët, ti nuk e dëgjon, edhe ne kemi jetë, jo vetëm Ti.
Sara i dëgjoi dhe u thotë, mirë, do i them mamit se nuk do shkojë sot në shkollë. Sara i tregon mamit dhe ajo e lejon të qëndrojë në shtëpi ndërkohë Sara e vogël filloi të fliste me to.
O këpucët e mia, çfarë keni kështu, përse jeni nevrikosur me mua?
Ato i përgjigjen, – sepse ti nuk na lan, nuk na pastron e na mban të pista, vetëm mami jot na mban të pastra.
Po çfarë të bëj unë, jam ende e vogël, shikoj mamin dhe prapë nuk di.
Po, por ti duhet të mësosh, ashtu si mëson për në shkollë me ndihmën e mamit edhe të tjerat mësoi nga mami ashtu sesi i bën ajo.
Por, unë detyrat i bëj vetë, kush ju tha se mi bën mami?
Ashtu siç mëson pa mamin mëso prej saj sesi të kujdesesh e të na pastrosh edhe ne, sepse ne jemi këpucët e tua e jo të mamit.
Keni të drejtë, këtej e tutje do kujdesem më shumë për ju. Ju jap fjalën.
Ato u gëzuan dhe nga ajo ditë ato i bindeshin Sarës, ishin bërë shoqe të mira. Pas çdo dalje dhe loje Sara i pastronte me kujdes, i fuste në dollapin e këpucëve dhe ato silleshin mirë me të.
