GAZETA E LONDRES – ESAT XHETANI – MËSUESI QË MBETI PËRGJITHMONË NË KUJTESËN TONË
Nga: Kujtim Vani
Një homazh për mësuesin tim, edukatorin e brezave dhe njeriun që e ktheu dijen në dashuri dhe respekt për jetën.
Ka njerëz që kalojnë në jetën tonë dhe lënë gjurmë të pashlyeshme, jo vetëm për atë që na mësojnë, por mbi të gjitha për mënyrën se si na trajtojnë, si na frymëzojnë dhe si na ndihmojnë të formohemi si njerëz. Të tillë njerëz janë mësuesit e vërtetë, ata që koha nuk i largon kurrë nga kujtesa jonë. Një prej tyre ishte mësuesi im, Esat Xhetani, i cili tashmë është ndarë nga jeta, duke lënë pas kujtime të çmuara dhe respektin e brezave që patën fatin ta njihnin.
Esati lindi në fshatin Derjan të Matit, në një familje të madhe e me tradita patriotike, prej së cilës mori vlerat e njerëzillëkut, të përkushtimit dhe të dashurisë për vendin. Këto vlera nuk i mbajti vetëm për vete, por i përcolli te brezat e shumtë të nxënësve që pati gjatë jetës së tij si mësues.
Rreth viteve ’70, ai na dha mësim në shkollën tetëvjeçare të Urakës. Ishim fëmijë, në vitet e para të formimit tonë, kur çdo fjalë, çdo këshillë dhe çdo shembull nga mësuesi kishte një rëndësi të veçantë. Por Esati nuk ishte nga ata mësues që mbeteshin në kujtesën e nxënësve vetëm për lëndën që jepnin apo për njohuritë që përcillnin. Ai ishte nga ata edukatorë që i merrje me vete në rrugëtimin e jetës.
Kujtimi i tij na shoqëroi edhe gjatë studimeve në shkollën e mesme, në universitet e më pas, në çdo etapë të jetës. Sa herë që kujtonim vitet e shkollës, figura e tij na vinte ndër mend me të njëjtën ngrohtësi, sepse ai kishte ditur të linte gjurmë jo vetëm në mendjen, por edhe në zemrën tonë.
E veçanta e Esatit ishte mënyra se si ai e shprehte dashurinë për nxënësit. Në një kohë kur shumë mësues përpiqeshin ta ndërtonin autoritetin përmes rreptësisë dhe distancës, ai zgjidhte një rrugë tjetër: thjeshtësinë, afërsinë, mirëkuptimin dhe dashurinë njerëzore. Ai nuk kishte nevojë të impononte respektin, sepse e fitonte atë natyrshëm, përmes sjelljes dhe karakterit të tij.
Ne e kishim mësues, por njëkohësisht edhe shok. Dhe kjo nuk vinte nga mungesa e autoritetit, por nga aftësia e tij e rrallë për të qenë pranë nesh, pavarësisht diferencës së moshës. Ai dinte të na fliste me urtësi, të na dëgjonte me durim dhe të na këshillonte pa na lënduar. Na bënte të ndiheshim të vlerësuar dhe të respektuar. Në sytë e tij nuk ishim thjesht nxënës që duhej të mësonin mësimet, por fëmijë që kishim nevojë të rriteshim me dije, kulturë dhe vlera njerëzore.
Përmes mësimdhënies dhe shembullit të vet, Esat Xhetani edukoi shumë breza. Ai u dha nxënësve njohuri, por njëkohësisht ushqeu në zemrat e tyre dashurinë për njëri-tjetrin, respektin për njerëzit dhe dashurinë për Atdheun. Sepse mësuesi i vërtetë nuk është vetëm ai që të mëson të lexosh, të shkruash apo të kuptosh një mësim. Mësuesi i vërtetë është ai që të ndihmon të kuptosh jetën, të dallosh të mirën nga e keqja dhe të bëhesh një njeri më i mirë.
Esati ishte edhe një sportist i talentuar, një volejbollist i spikatur dhe një boksier profesionist. Për arsye që lidheshin me rrethanat e sistemit të kohës, ai nuk arriti ta zhvillonte gjatë veprimtarinë e tij në boks. Megjithatë, edhe kjo anë e jetës së tij dëshmonte për një njeri me aftësi, vullnet dhe energji, i cili kishte shumë për të dhënë në fusha të ndryshme. Sporti dhe arsimi ishin dy dimensione të një personaliteti që dinte të frymëzonte të tjerët.
Sot, kur mësojmë për ndarjen e tij nga jeta, ndiejmë dhimbjen e humbjes së një mësuesi të dashur, por edhe mirënjohjen për gjithçka që ai na la. Vitet kalojnë, brezat ndërrohen, shkollat marrin emra të rinj e jeta vazhdon, por njerëzit që kanë ditur të mbjellin mirësi në zemrat e të tjerëve nuk harrohen.
Për mua, Esat Xhetani nuk ishte vetëm një nga mësuesit e fëmijërisë. Ai ishte një model njerëzor, një kujtim i bukur i viteve të shkollës dhe një shembull se si duhet të jetë marrëdhënia mes mësuesit dhe nxënësit. Ai na tregoi se dashuria dhe respekti janë shumë më të fuqishme se frika dhe se autoriteti i vërtetë fitohet me zemër, jo me imponim.
Prandaj, sot, përmes këtyre rreshtave, dua t’i shpreh mirënjohjen time të thellë mësuesit tim dhe të nderoj kujtimin e tij. Është detyrimi ynë moral që njerëz të tillë të mos mbeten vetëm në kujtimet personale të atyre që i njohën, por të përcillen edhe te brezat e rinj, si shembuj të arsimit, të kulturës dhe të njerëzillëkut.
Lamtumirë, mësuesi ynë i dashur, Esat Xhetani!
Faleminderit për dijet që na dhe, për dashurinë që na falje dhe për gjurmët që le në jetën tonë. Ti i përkiste atij brezi mësuesish që nuk edukonin vetëm me fjalë, por mbi të gjitha me shembullin e tyre.
Emri yt do të mbetet i lidhur me shkollën e Urakës, me brezat që edukove dhe me kujtimet tona më të bukura të fëmijërisë.
Njerëzit e mirë largohen nga kjo jetë, por mësuesit e mëdhenj nuk vdesin kurrë në kujtesën e nxënësve të tyre.
U prehsh në paqe, mësuesi ynë i paharruar!
Me respekt, mirënjohje dhe dhimbje,
Kujtim Vani
